چون ماده ۱ و ۲ قانون تشدید مجازات رانندگان بیاحتیاطی و یا عدم مهارت راننده وسایط نقلیه را در صورت قتل غیر عمدی به طور کلی و اعم، جرم و مستوجب کیفر بر حسب مورد در حدود قانون مزبور دانسته و استثنایی برای وسایط نقلیه غیر موتوری قائل نشده و به دوچرخهسوار هم راننده اطلاق می شود، بنابراین رأی شعبه نهم دیوان عالی کشور از این جهت صحیح به نظر می رسد.
گوناگون
متحدالمال راجع به ارسال جواب قضات به مفتشین قضایی
نظر به اینکه مطابق ماده ۵ نظامنامه مفتشین قضائی تعیین مدت جواب توضیحات از متشکی عنهم را بنظر مفتشین قرار داده و نظر باینکه غالباً قضاتی که…
اساسنامه دوره تکمیلی ورزش در دانشسرای مقدماتی تهران
ماده ۱ـ در دانشسرای مقدماتی تهران دوره تکمیلی برای تربیت معلم ورزش جهت دانشسراها به مقدماتی و دبیرستانها بر طبق مقررات زیر تأسیس میشود. ماده ۲ـ دوره…
رأی وحدت رویه شماره ۲ – ۱۳۶۰/۱/۲۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: ضرر و زیان ناشی از جرم که مرتکب آن صغیر باشد
از شعبه اول و شعبه دوم دیوان عالی کشور در مورد ضرر و زیان ناشی از جرایمی که اطفال مرتکب شده و اولیای قهری متهمان طرف دعوی…
لایحه قانونی راجع به معافیت خریداران اراضی خالصه سیستان از پرداخت خسارت دیرکرد
ماده واحده) خریداران اراضی زراعتی خالصه سیستان که اقساط بدهی خود را در سررسید تأدیه ننمودهاند و خسارت دیرکرد به آن تعلق گرفته است چنانچه تمام اصل…
توقف اجرای آییننامه سنجش شایستگی و استعداد مستخدمین رسمی
هیأت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۶۰/۸/۲ بنا به پیشنهاد شماره ۲۲.۵۸۰۶ مورخ ۱۳۶۰.۷.۱۹ سازمان امور اداری و استخدامی کشور تصویب نمودند که آییننامه سنجش شایستگی و استعداد…
دیدگاه شما