از آنجایی که مدارس ابتدایی دولتی و ملی هنوز در اغلب نقاط ایران تأسیس نشده و مردم مجبور هستند که اطفال خود را به مکاتب قدیمه بسیارند و شاید تا مدتی نیز چنین باشد و از طرف دیگر آموزگاران یا تکلیف خود را نمی دانند یا قابلیت مقام تعلیم و تربیت را ندارند و اطفال چنانکه شاید و باید مواظبت نمی شوند لهذا اداره معارف برای اصلاح مکاتب مواد ذیل را در جلسه بیستم شورای عالی معارف مورخ ۲۰ دلو ۱۳۰۳ پیشنهاد نموده و به تصویب شوری رسید:
ماده اول – مکتب باید در جای وسیع و روشن بی‌رطوبتی تأسیس گردد و حتی المقدور باید از معابر عامه دور باشد تا موجبات خطر فراهم نیاید.
ماده دوم – هیچکس از ذکور و اناث مأذون نیست منبعد بدون اجازه وزارت معارف در خانه خود یا جای دیگر مکتب باز نماید.
ماده سوم – داوطلب باید لااقل دارای سواد فارسی باشد یعنی کتب ساده و آسان را بخواند و نوشتن و سیاق را منحصراً بداند و سن او از سی سال کمتر نباشد. بعلاوه معروف بسوء اخلاق و فساد عقیده نبوده، مرتکب جنحه و جنایت نیز نشده باشد.
ماده چهارم – ترتیبات و تحصیلات مطابق دستور وزارت معارف خواهد بود.
ماده پنجم – عده اطفال هر مکتب از سی نفر تجاوز نمیکند.
ماده ششم – مفتّش هر مکتب را تفتیش کرده و مداقه کامل در وضع تحصیل و امور حفظ الصحه آن به عمل خواهد آمد.
ماده هفتم – تنبیه بدنی به کلی ممنوع است.
ماده هشتم – مکاتب فعلی نیز تابع مقررات مواد این نظامنامه خواهد بود.
ماده نهم – اگر مکتب دخترانه در خانه شخص باشد، مرد و پسر بزرگ در تمام مدت افتتاح مکتب نباید در آنجا آمد و رفت کنند.
ماده دهم – اطفال را نباید به کار خانه و بچه‌داری یا هرگونه خدمت دیگر واداشت.
ماده یازدهم – وظیفه عمده آموزگار مواظبت کامل طفل و حسن تربیت و اخلاق او خواهد بود.
ماده دوازدهم – این نظامنامه اختصاص به مکاتب شهر تهران خواهد داشت.
دیدگاه شما