‌لایحه قانونی راجع به تعیین حداکثر مبلغ وام مسکن

ماده ۱ [اصلاحی ۱۳۶۰/۹/۸]
حداکثر مبلغ وام مسکن قابل پرداخت، به منظور ساخت یا خرید مسکن توسط بانکها، وزارتخانه‌ها، مؤسسات و شرکتهای دولتی یا‌ وابسته به دولت، شهرداریها، دانشگاه‌ها و سازمانهایی که شمول حکم مستلزم ذکر نام آنها باشد از تاریخ تصویب این قانون به شرح زیر تعیین می‌گردد:
۱ – خانواده‌های تا ۳ نفر ۳.۰۰۰.۰۰۰ ریال
۲ – خانواده‌های تا ۵ نفر ۳.۵۰۰.۰۰۰ ریال
۳ – خانواده‌های از ۵ نفر به بالا ۴.۰۰۰.۰۰۰ ریال

‌تبصره ۱ – جمع پرداخت وام به افراد یک خانواده از مبالغ تعیین شده در فوق تجاوز نخواهد کرد.

‌تبصره ۲ – درصد وام قابل پرداخت نسبت به قیمت ارزیابی شده واحد مسکونی بین ۷۰ تا ۱۰۰ درصد قیمت ارزیابی می‌باشد و این درصد با‌ عکس میزان دارایی متقاضی رابطه خواهد داشت.

‌تبصره ۳ – زمان باز پرداخت ۱۵ تا ۲۵ سال می‌باشد که متناسب با درآمد خانواده تعیین خواهد شد.

‌تبصره ۴ – افراد یک خانواده فقط از یک محل حق گرفتن وام دارند و در صورت ثبوت خلاف آن بیشترین وام تبدیل به حال وصول خواهد شد.

‌تبصره ۵ – به خانواده‌هایی که هر یک از افراد آن در حال حاضر از وام مسکن استفاده می‌کنند وام تعلق نخواهد گرفت.

‌تبصره ۶ – منظور از خانواده در این ماده واحده عبارت است از زن و شوهر و فرزندان تحت تکفل آنها و همچنین پدر و مادر زوجین در صورت‌ تکفل آنها.

‌تبصره ۷ – تشخیص درآمد خانواده در مورد کارکنان دولتی با اداره کارگزینی مربوطه و در مورد بخش خصوصی با مدیران مربوط می‌باشد و در‌مورد افراد آزاد تشخیص با بانک از طریق مراجعه به هیأت امناء مساجد محل و یا امام جماعت مسجد و یا مراجع معتمد محلی دیگری که بانک تعیین‌ خواهد نمود.

‌ماده ۲ – [الحاقی ۱۳۶۰/۹/۸]
حداکثر وام مسکن قابل پرداخت به متقاضیان ساخت یا خرید مسکن و شهرکهایی که تحت مدیریت دولتی اداره می‌شوند در مورد پرداخت‌ وامهای بیش از چهار میلیون ریال منوط به آنکه متقاضی پنجاه درصد بهای عرصه و اعیان واحد مسکونی را پرداخت نماید با تشخیص و موافقت‌ وزارت مسکن و شهرسازی بلامانع است.

‌تبصره – آیین‌نامه اجرایی پرداخت آن گونه وامها با تصویب وزارت مسکن و شهرسازی می‌باشد.

شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران