پیمان کنفرانس یالتا – (۱۹۴۵) Yalta Conference

تاریخ تصویب: ۱۳۲۳/۱۱/۲۲
تاریخ انتشار: ۱۳۲۳/۱۱/۲۱

پروتکل مذاکرات کنفرانس کریمه [یالتا]

کنفرانس کریمه، شامل سران دولت‌های ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، که از ۴ تا ۱۱ فوریه ۱۹۴۵ برگزار شد، به نتایج زیر دست یافت:

I. سازمان جهانی

تصمیمات زیر اتخاذ شد:

۱. مقرر شد که کنفرانسی از سازمان ملل متحد درباره سازمان جهانی پیشنهادی، برای روز چهارشنبه، ۲۵ آگست ۱۹۴۵، در ایالات متحده آمریکا تشکیل شود.

۲. کشورهایی که به این کنفرانس دعوت خواهند شد، عبارتند از:

(الف) کشورهای عضو سازمان ملل متحد همان‌طور که در ۸ فوریه ۱۹۴۵ وجود داشتند؛ و
(ب) کشورهایی از “ملت‌های هم‌پیمان” که تا ۱ مارس ۱۹۴۵ به دشمن مشترک اعلان جنگ داده باشند. (در این زمینه، اصطلاح “ملت‌های هم‌پیمان” به هشت کشور هم‌پیمان و ترکیه اشاره دارد.)

هنگامی که کنفرانس سازمان جهانی برگزار شود، نمایندگان بریتانیا و ایالات متحده از پیشنهاد عضویت اولیه دو جمهوری شوروی، یعنی اوکراین و بلاروس، حمایت خواهند کرد.

۳. دولت ایالات متحده، از طرف سه قدرت، با دولت چین و دولت موقت فرانسه درباره تصمیمات اتخاذ‌شده در این کنفرانس در خصوص سازمان جهانی پیشنهادی مشورت خواهد کرد.

۴. متن دعوت‌نامه‌ای که برای تمام کشورهایی که در کنفرانس سازمان ملل شرکت خواهند کرد، ارسال می‌شود، به شرح زیر است:

“دولت ایالات متحده آمریکا، از طرف خود و از طرف دولت‌های بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، جمهوری چین و دولت موقت جمهوری فرانسه، از دولت ——– دعوت می‌کند که نمایندگانی را به کنفرانسی که در ۲۵ آگست ۱۹۴۵ یا در زمانی نزدیک به آن در سانفرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا، برگزار خواهد شد، اعزام کند تا منشوری برای یک سازمان بین‌المللی عمومی به‌منظور حفظ صلح و امنیت بین‌المللی تهیه شود.

دولت‌های نامبرده پیشنهاد می‌کنند که کنفرانس، پیشنهادهای ارائه‌شده در اکتبر گذشته که حاصل کنفرانس دامبارتون اوکس بود و اکنون با احکام زیر برای بخش C از فصل VI تکمیل شده است، به‌عنوان مبنایی برای چنین منشوری در نظر بگیرد:

C. رأی‌گیری

۱. هر عضو شورای امنیت باید یک رأی داشته باشد.
۲. تصمیمات شورای امنیت درباره مسائل آیین‌نامه‌ای باید با رأی مثبت هفت عضو اتخاذ شود.
۳. تصمیمات شورای امنیت درباره تمامی مسائل باید با رأی مثبت هفت عضو، ازجمله آرای موافق اعضای دائمی، اتخاذ شود؛ مشروط بر اینکه، در تصمیمات مربوط به فصل VIII، بخش A و جمله دوم از بند ۱ فصل VIII، بخش C، طرف درگیر در مناقشه از رأی دادن خودداری کند.”

“اطلاعات بیشتر درباره ترتیبات بعداً ارسال خواهد شد.

در صورتی که دولت ——– بخواهد پیش از کنفرانس نظرات یا دیدگاه‌های خود را درباره این پیشنهادات ارائه دهد، دولت ایالات متحده آمریکا با کمال میل این نظرات را به دولت‌های شرکت‌کننده دیگر منتقل خواهد کرد.”

قیمومیت سرزمینی

توافق شد که پنج کشوری که کرسی دائمی در شورای امنیت خواهند داشت، پیش از کنفرانس سازمان ملل درباره موضوع قیمومیت سرزمینی با یکدیگر مشورت کنند.

قبول این توصیه مشروط به این است که به‌وضوح مشخص شود که قیمومیت سرزمینی فقط شامل موارد زیر خواهد شد:

(الف) سرزمین‌هایی که در حال حاضر تحت قیمومیت جامعه ملل هستند؛
(ب) سرزمین‌هایی که در نتیجه این جنگ از دشمن جدا شده‌اند؛
(ج) هر سرزمینی که به‌صورت داوطلبانه تحت قیمومیت قرار گیرد؛ و
(د) هیچ بحثی درباره سرزمین‌های خاص در کنفرانس سازمان ملل آینده یا در مشورت‌های مقدماتی انجام نخواهد شد و اینکه کدام سرزمین‌ها تحت قیمومیت قرار خواهند گرفت، بعداً مورد توافق قرار خواهد گرفت.

[بخش سوم منتشرشده در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵]

II. اعلامیه اروپای آزادشده

اعلامیه زیر به تصویب رسیده است:

رهبر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، نخست‌وزیر بریتانیا و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در راستای منافع مشترک مردم کشورهای خود و ملت‌های آزادشده اروپا با یکدیگر مشورت کرده‌اند. آن‌ها به‌طور مشترک توافق خود را در هماهنگ‌سازی سیاست‌های سه دولتشان در طول دوره موقت بی‌ثباتی در اروپا اعلام می‌دارند تا از ملت‌های آزادشده از سلطه آلمان نازی و همچنین ملت‌های کشورهای سابقاً متحد محور در اروپا حمایت کرده و به آن‌ها کمک کنند تا مشکلات حاد سیاسی و اقتصادی خود را از طریق روش‌های دموکراتیک حل کنند.

برقراری نظم در اروپا و بازسازی اقتصادی کشورها باید از طریق فرآیندهایی محقق شود که به ملت‌های آزادشده این امکان را بدهد تا آخرین بقایای نازیسم و فاشیسم را نابود کرده و نهادهای دموکراتیک مورد نظر خود را ایجاد کنند. این اصل منشور آتلانتیک است که حق همه ملت‌ها را برای انتخاب نوع حکومتی که تحت آن زندگی خواهند کرد، و بازگرداندن حقوق حاکمیت و خودگردانی به مردمانی که توسط کشورهای متجاوز از این حقوق محروم شده‌اند، تأیید می‌کند.

برای ایجاد شرایطی که در آن ملت‌های آزادشده بتوانند از این حقوق استفاده کنند، سه دولت متعهد می‌شوند که در هر کشوری از اروپای آزادشده یا کشورهای سابقاً متحد محور در اروپا، که شرایط ایجاب کند، همکاری کنند:

(الف) برقراری شرایط صلح داخلی؛
(ب) اجرای تدابیر فوری امدادرسانی برای کمک به مردمان آسیب‌دیده؛
(ج) تشکیل حکومت‌های موقت که نماینده تمامی نیروهای دموکراتیک در میان جمعیت باشند و متعهد به استقرار هرچه سریع‌تر دولت‌هایی باشند که از طریق انتخابات آزاد و مطابق با اراده مردم شکل بگیرند؛
(د) تسهیل برگزاری چنین انتخاباتی در صورت لزوم.

سه دولت در صورت بررسی مسائلی که به‌طور مستقیم به سایر کشورهای متحد یا مقامات موقت یا سایر دولت‌های اروپایی مربوط می‌شود، با آن‌ها مشورت خواهند کرد.

هرگاه به نظر این سه دولت، شرایط در هر کشور آزادشده اروپایی یا کشورهای سابقاً متحد محور ایجاب کند، آن‌ها فوراً در مورد اقدامات لازم برای اجرای مسئولیت‌های مشترک مقرر در این اعلامیه با یکدیگر مشورت خواهند کرد.

با این اعلامیه، ما ایمان خود را به اصول منشور آتلانتیک، تعهد خود به اعلامیه سازمان ملل متحد و عزم خود را برای ایجاد یک نظم جهانی بر پایه قانون، با همکاری سایر ملت‌های صلح‌دوست، که متعهد به صلح، امنیت، آزادی و رفاه عمومی بشریت است، تأیید می‌کنیم.

در انتشار این اعلامیه، سه قدرت ابراز امیدواری می‌کنند که دولت موقت جمهوری فرانسه بتواند در این فرآیند پیشنهادی با آن‌ها همراه باشد.

[بخش سوم منتشرشده در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵]

III. تجزیه آلمان

توافق شد که بند ۱۲ (الف) از شرایط تسلیم آلمان به شرح زیر اصلاح شود:

“بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی دارای عالی‌ترین اختیار نسبت به آلمان خواهند بود. در اعمال این اختیار، آن‌ها اقدامات لازم، از جمله تجزیه کامل آلمان را، به‌گونه‌ای که برای صلح و امنیت آینده ضروری بدانند، انجام خواهند داد.”

مطالعه روند تجزیه آلمان به کمیته‌ای متشکل از آنتونی ایدن، جان وینانت و فئودور تی. گوسف ارجاع شد. این کمیته همچنین بررسی خواهد کرد که آیا شایسته است نماینده‌ای از فرانسه نیز در این فرآیند مشارکت داشته باشد یا خیر.

IV. منطقه اشغالی فرانسه و شورای کنترل آلمان

توافق شد که منطقه‌ای در آلمان برای اشغال توسط نیروهای فرانسوی به فرانسه اختصاص داده شود. این منطقه از بخش‌هایی از مناطق اشغالی بریتانیا و آمریکا تشکیل خواهد شد و محدوده دقیق آن توسط بریتانیایی‌ها و آمریکایی‌ها با مشورت دولت موقت فرانسه تعیین خواهد شد.

همچنین توافق شد که دولت موقت فرانسه برای عضویت در شورای متفقین برای کنترل آلمان دعوت شود.

V. غرامات

پروتکل زیر تصویب شده است:

پروتکل

درباره مذاکرات میان سران سه دولت در کنفرانس کریمه پیرامون مسئله غرامات آلمان به‌صورت کالا

  1. آلمان باید به‌ صورت کالا خساراتی را که در طول جنگ به کشورهای متفقین وارد کرده، جبران کند. غرامات در وهله نخست به کشورهایی تعلق می‌گیرد که بیشترین بار جنگ را متحمل شده، بیشترین خسارات را دیده و پیروزی بر دشمن را سازماندهی کرده‌اند.
  2. پرداخت غرامات به‌صورت کالا از آلمان در سه شکل زیر انجام خواهد شد:(الف) انتقال دارایی‌های ملی آلمان که در داخل یا خارج از مرزهای این کشور قرار دارد (ازجمله تجهیزات، ماشین‌آلات، کشتی‌ها، وسایل نقلیه ریلی، سرمایه‌گذاری‌های آلمان در خارج، سهام صنایع، حمل‌ونقل و سایر شرکت‌های آلمانی و غیره) ظرف دو سال پس از تسلیم آلمان یا پایان مقاومت سازمان‌یافته. این انتقالات عمدتاً با هدف از بین بردن توان جنگی آلمان انجام خواهد شد.(ب) تحویل سالانه کالا از تولیدات جاری آلمان برای مدتی که تعیین خواهد شد.

    (ج) استفاده از نیروی کار آلمان.

  3. برای تدوین یک طرح جامع بر اساس اصول فوق جهت اخذ غرامات از آلمان، یک کمیسیون غرامات متفقین در مسکو تشکیل خواهد شد. این کمیسیون شامل سه نماینده خواهد بود: یک نماینده از اتحاد جماهیر شوروی، یک نماینده از بریتانیا و یک نماینده از ایالات متحده آمریکا.
  4. در خصوص تعیین میزان کل غرامات و نحوه توزیع آن میان کشورهای آسیب‌دیده از تجاوز آلمان، هیئت‌های نمایندگی شوروی و آمریکا توافق کردند که:
    «کمیسیون غرامات مسکو باید در مطالعات اولیه خود پیشنهاد دولت شوروی را به‌عنوان مبنای مذاکرات در نظر بگیرد، مبنی بر اینکه مجموع غرامات بر اساس بندهای (الف) و (ب) از پاراگراف ۲، مبلغ ۲۲ میلیارد دلار باشد و ۵۰ درصد از آن به اتحاد جماهیر شوروی اختصاص یابد.»هیئت نمایندگی بریتانیا بر این نظر بود که تا زمانی که کمیسیون غرامات مسکو مسئله غرامات را بررسی نکرده، نباید هیچ رقمی برای میزان غرامات تعیین شود.پیشنهاد فوق‌الذکر شوروی-آمریکا به‌عنوان یکی از پیشنهادهای مورد بررسی به کمیسیون غرامات مسکو ارجاع داده شده است.

VI. جنایتکاران جنگی عمده

کنفرانس توافق کرد که مسئله جنایتکاران جنگی عمده باید موضوع بررسی توسط سه وزیر امور خارجه باشد تا گزارشی در این خصوص پس از پایان کنفرانس ارائه شود.

[بخش سوم منتشرشده در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵]

VII. لهستان

کنفرانس بیانیه زیر را درباره لهستان تصویب کرد:

“وضعیت جدیدی در لهستان به دنبال آزادی کامل آن توسط ارتش سرخ به وجود آمده است. این امر نیاز به تشکیل یک دولت موقت لهستانی دارد که بتواند به شکلی وسیع‌تر از گذشته، که پیش از آزادی اخیر بخش غربی لهستان ممکن بود، پایه‌گذاری شود. بنابراین، دولت موقت که هم‌اکنون در لهستان فعالیت می‌کند باید به‌طور گسترده‌تری بر مبنای اصول دموکراتیک بازسازی شود و شامل رهبران دموکرات لهستانی از داخل و خارج کشور باشد. این دولت جدید باید دولت موقت لهستانی وحدت ملی نامیده شود.

“آقای مولوتف، آقای هریمن و سر آ. کلارک کر به‌عنوان کمیسیون مجاز شده‌اند تا در ابتدا در مسکو با اعضای دولت موقت فعلی و دیگر رهبران دموکرات لهستان از داخل و خارج کشور مشورت کنند تا دولت فعلی طبق اصول فوق بازسازی شود. این دولت موقت لهستانی وحدت ملی باید به برگزاری انتخابات آزاد و بی‌هیچ مانعی در اسرع وقت بر اساس حق رأی عمومی و انتخابات مخفی متعهد باشد. در این انتخابات، تمام احزاب دموکرات و ضد نازی حق مشارکت و ارائه نامزد خواهند داشت.

“زمانی که دولت موقت لهستانی وحدت ملی به‌طور صحیح مطابق با موارد فوق تشکیل شد، دولت اتحاد شوروی که اکنون روابط دیپلماتیک با دولت موقت فعلی لهستان دارد، و دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، روابط دیپلماتیک با دولت موقت جدید لهستانی وحدت ملی برقرار کرده و سفیران خود را مبادله خواهند کرد که گزارش‌های آن‌ها دولت‌های مربوطه را از وضعیت لهستان مطلع خواهد ساخت.

“سه رئیس دولت بر این باورند که مرز شرقی لهستان باید خط کرزون را دنبال کند، با انحرافاتی از آن در برخی مناطق به طول پنج تا هشت کیلومتر به نفع لهستان. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که لهستان باید از طریق دسترسی‌های قابل توجهی به اراضی در شمال و غرب برخوردار شود. آن‌ها معتقدند که نظر دولت موقت جدید لهستانی وحدت ملی باید در زمان مناسب در مورد میزان این دسترسی‌ها جلب شود و اینکه تعیین نهایی مرز غربی لهستان باید پس از آن منتظر کنفرانس صلح باشد.”

VIII. یوگسلاوی

تصمیم گرفته شد که به مارشال تیتو و دکتر ایوان سوباشیچ توصیه شود:

(a) توافق تیتو-سوباشیچ بلافاصله به مرحله اجرا درآید و یک دولت جدید بر اساس این توافق تشکیل شود. (b) زمانی که دولت جدید تشکیل شد، باید اعلام کند: (I) که مجمع ضد فاشیستی ملی آزادی‌بخش (AVNOJ) باید گسترش یابد و شامل اعضای آخرین اسکواپشتینا یوگسلاوی شود که خود را با همکاری با دشمن آلوده نکرده‌اند، به‌طوری‌که یک نهاد به‌نام پارلمان موقت تشکیل شود؛ (II) که قوانین مصوب مجمع ضد فاشیستی ملی آزادی‌بخش (AVNOJ) باید به تأسیس و تصویب نهایی توسط مجمع مؤسس سپرده شود؛ و این بیانیه باید در بیانیه کنفرانس منتشر گردد.

IX. مرز ایتالیا-یوگسلاوی – مرز ایتالیا-اتریش

یادداشت‌هایی در این موضوعات از سوی هیئت بریتانیا ارائه شد و هیئت‌های آمریکایی و شوروی موافقت کردند که آن‌ها را بررسی کرده و نظرات خود را بعداً اعلام کنند.

X. روابط یوگسلاوی-بلغارستان

مذاکره‌ای بین وزیران امور خارجه درباره لزوم پیمان اتحاد یوگسلاوی-بلغارستان انجام شد. سوال اصلی این بود که آیا کشوری که هنوز تحت رژیم آتش‌بس است، می‌تواند با کشوری دیگر پیمان امضا کند. آقای ایدن پیشنهاد داد که دولت‌های بلغارستان و یوگسلاوی باید مطلع شوند که این موضوع تأیید نخواهد شد. آقای استتینیوس پیشنهاد کرد که سفرای بریتانیا و آمریکا این موضوع را با آقای مولوتوف در مسکو مورد بحث قرار دهند. آقای مولوتوف با پیشنهاد آقای استتینیوس موافقت کرد.

XI. جنوب‌شرقی اروپا

هیئت بریتانیا یادداشت‌هایی را برای بررسی همکاران خود در مورد موضوعات زیر ارائه داد:

(a) کمیسیون کنترل در بلغارستان
(b) مطالبات یونان از بلغارستان، به‌ویژه در ارتباط با غرامت‌ها
(c) تجهیزات نفتی در رومانی

XII. ایران

آقای ایدن، آقای استتینیوس و آقای مولوتوف نظرات خود را در مورد وضعیت ایران تبادل کردند. توافق شد که این موضوع از طریق کانال دیپلماتیک پیگیری شود.

[بخش سوم منتشرشده در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵]

XIII. جلسات سه وزیر امور خارجه

کنفرانس توافق کرد که سازوکاری دائمی برای مشاوره بین سه وزیر امور خارجه ایجاد شود؛ آنها باید هر چند وقت یکبار، احتمالاً هر سه یا چهار ماه یکبار، ملاقات کنند.

این جلسات به صورت دوره‌ای در سه پایتخت برگزار خواهد شد و اولین جلسه در لندن برگزار خواهد شد.

[پایان بخش سوم منتشرشده در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵]

XIV. کنوانسیون مونترال و تنگه‌ها

توافق شد که در جلسه بعدی سه وزیر امور خارجه که در لندن برگزار خواهد شد، آنها باید پیشنهاداتی که دولت اتحاد جماهیر شوروی قرار است در رابطه با کنوانسیون مونترال مطرح کند، مورد بررسی قرار دهند و به دولت‌های خود گزارش دهند. دولت ترکیه باید در زمان مناسب از این موضوع مطلع شود.

پروتکل فوق در کنفرانس کریمه در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۹۴۵ توسط سه وزیر امور خارجه تأیید و امضاء شد.

E. R. Stettinius Jr.
M. Molotov
Anthony Eden

توافقنامه در خصوص ژاپن

رهبران سه قدرت بزرگ – اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا و بریتانیای کبیر – توافق کرده‌اند که دو یا سه ماه پس از تسلیم آلمان و خاتمه جنگ در اروپا، اتحاد جماهیر شوروی وارد جنگ علیه ژاپن در کنار متفقین خواهد شد به شرط اینکه:

  1. وضعیت موجود در مغولستان خارجی (جمهوری مردمی مغولستان) حفظ شود.
  2. حقوق پیشین روسیه که توسط حمله خیانت‌آمیز ژاپن در سال ۱۹۰۴ نقض شده بود، بازگردانده شود، یعنی:
    (الف) بخش جنوبی ساخالین و همچنین جزایر مجاور آن به اتحاد جماهیر شوروی بازگردانده شود؛
    (ب) بندر تجاری دیرن بین‌المللی شود و منافع ممتاز اتحاد جماهیر شوروی در این بندر حفظ شود، و اجاره بندر آرتور به عنوان یک پایگاه دریایی برای اتحاد جماهیر شوروی احیا گردد؛
    (ج) راه‌آهن چین-شرقی و راه‌آهن جنوب منشوری که به دیرن منتهی می‌شود، توسط تأسیس یک شرکت مشترک شوروی-چینی به صورت مشترک اداره شود، به این شرط که منافع ممتاز اتحاد جماهیر شوروی حفظ شود و چین حاکمیت خود را در منشوریا حفظ کند؛
  3. جزایر کوریل به اتحاد جماهیر شوروی واگذار شود.

این امر مورد توافق است که توافقات مربوط به مغولستان خارجی و بنادر و راه‌آهن‌های فوق، نیاز به موافقت چیانگ کای‌شک، رئیس‌جمهور جمهوری ملی چین خواهد داشت. رئیس‌جمهور اقدامات لازم را برای حفظ این موافقت با مشورت از مارشال استالین اتخاذ خواهد کرد.

رهبران سه قدرت بزرگ توافق کرده‌اند که این خواسته‌های اتحاد جماهیر شوروی پس از شکست ژاپن بدون هیچ‌گونه تردیدی باید اجرا شوند.

از سوی دیگر، اتحاد جماهیر شوروی آمادگی خود را برای امضای یک پیمان دوستی و اتحاد با دولت ملی چین اعلام می‌کند تا با نیروهای مسلح خود به چین برای آزادسازی چین از یوغ ژاپنی کمک کند.

جوزف استالین
فرانکلین د. روزولت
وینستون س. چرچیل

۱۱ فوریه ۱۹۴۵


PROTOCOL OF THE PROCEEDINGS OF THE CRIMEA CONFERENCE

The Crimea Conference of the heads of the Governments of the United States of America, the United Kingdom, and the Union of Soviet Socialist Republics, which took place from Feb. 4 to 11, came to the following conclusions:

I. WORLD ORGANIZATION

It was decided:

۱. That a United Nations conference on the proposed world organization should be summoned for Wednesday, 25 April, 1945, and should be held in the United States of America.

۲. The nations to be invited to this conference should be:

(a) the United Nations as they existed on 8 Feb., 1945; and

(b) Such of the Associated Nations as have declared war on the common enemy by 1 March, 1945. (For this purpose, by the term “Associated Nations” was meant the eight Associated Nations and Turkey.) When the conference on world organization is held, the delegates of the United Kingdom and United State of America will support a proposal to admit to original membership two Soviet Socialist Republics, i.e., the Ukraine and White Russia.

۳. That the United States Government, on behalf of the three powers, should consult the Government of China and the French Provisional Government in regard to decisions taken at the present conference concerning the proposed world organization.

۴. That the text of the invitation to be issued to all the nations which would take part in the United Nations conference should be as follows:

“The Government of the United States of America, on behalf of itself and of the Governments of the United Kingdom, the Union of Soviet Socialistic Republics and the Republic of China and of the Provisional Government of the French Republic invite the Government of ——– to send representatives to a conference to be held on 25 April, 1945, or soon thereafter , at San Francisco, in the United States of America, to prepare a charter for a general international organization for the maintenance of international peace and security.

“The above-named Governments suggest that the conference consider as affording a basis for such a Charter the proposals for the establishment of a general international organization which were made public last October as a result of the Dumbarton Oaks conference and which have now been supplemented by the following provisions for Section C of Chapter VI:

C. Voting

“۱. Each member of the Security Council should have one vote.

“۲. Decisions of the Security Council on procedural matters should be made by an affirmative vote of seven members.

“۳. Decisions of the Security Council on all matters should be made by an affirmative vote of seven members, including the concurring votes of the permanent members; provided that, in decisions under Chapter VIII, Section A and under the second sentence of Paragraph 1 of Chapter VIII, Section C, a party to a dispute should abstain from voting.’

“Further information as to arrangements will be transmitted subsequently.

“In the event that the Government of ——– desires in advance of the conference to present views or comments concerning the proposals, the Government of the United States of America will be pleased to transmit such views and comments to the other participating Governments.”

Territorial trusteeship:

It was agreed that the five nations which will have permanent seats on the Security Council should consult each other prior to the United Nations conference on the question of territorial trusteeship.

The acceptance of this recommendation is subject to its being made clear that territorial trusteeship will only apply to

(a) existing mandates of the League of Nations;
(b) territories detached from the enemy as a result of the present war;
(c) any other territory which might voluntarily be placed under trusteeship; and
(d) no discussion of actual territories is contemplated at the forthcoming United Nations conference or in the preliminary consultations, and it will be a matter for subsequent agreement which territories within the above categories will be place under trusteeship.

[Begin first section published Feb., 13, 1945.]

II. DECLARATION OF LIBERATED EUROPE

The following declaration has been approved:

The Premier of the Union of Soviet Socialist Republics, the Prime Minister of the United Kingdom and the President of the United States of America have consulted with each other in the common interests of the people of their countries and those of liberated Europe. They jointly declare their mutual agreement to concert during the temporary period of instability in liberated Europe the policies of their three Governments in assisting the peoples liberated from the domination of Nazi Germany and the peoples of the former Axis satellite states of Europe to solve by democratic means their pressing political and economic problems.

The establishment of order in Europe and the rebuilding of national economic life must be achieved by processes which will enable the liberated peoples to destroy the last vestiges of nazism and fascism and to create democratic institutions of their own choice. This is a principle of the Atlantic Charter – the right of all people to choose the form of government under which they will live – the restoration of sovereign rights and self-government to those peoples who have been forcibly deprived to them by the aggressor nations.

To foster the conditions in which the liberated people may exercise these rights, the three governments will jointly assist the people in any European liberated state or former Axis state in Europe where, in their judgment conditions require,

(a) to establish conditions of internal peace;
(b) to carry out emergency relief measures for the relief of distressed peoples;
(c) to form interim governmental authorities broadly representative of all democratic elements in the population and pledged to the earliest possible establishment through free elections of Governments responsive to the will of the people; and
(d) to facilitate where necessary the holding of such elections.

The three Governments will consult the other United Nations and provisional authorities or other Governments in Europe when matters of direct interest to them are under consideration.

When, in the opinion of the three Governments, conditions in any European liberated state or former Axis satellite in Europe make such action necessary, they will immediately consult together on the measure necessary to discharge the joint responsibilities set forth in this declaration.

By this declaration we reaffirm our faith in the principles of the Atlantic Charter, our pledge in the Declaration by the United Nations and our determination to build in cooperation with other peace-loving nations world order, under law, dedicated to peace, security, freedom and general well-being of all mankind.

In issuing this declaration, the three powers express the hope that the Provisional Government of the French Republic may be associated with them in the procedure suggested.

[End first section published Feb., 13, 1945.]

III. DISMEMBERMENT OF GERMANY

It was agreed that Article 12 (a) of the Surrender terms for Germany should be amended to read as follows:

“The United Kingdom, the United States of America and the Union of Soviet Socialist Republics shall possess supreme authority with respect to Germany. In the exercise of such authority they will take such steps, including the complete dismemberment of Germany as they deem requisite for future peace and security.”

The study of the procedure of the dismemberment of Germany was referred to a committee consisting of Mr. Anthony Eden, Mr. John Winant, and Mr. Fedor T. Gusev. This body would consider the desirability of associating with it a French representative.

IV. ZONE OF OCCUPATION FOR THE FRENCH AND CONTROL COUNCIL FOR GERMANY.

It was agreed that a zone in Germany, to be occupied by the French forces, should be allocated France. This zone would be formed out of the British and American zones and its extent would be settled by the British and Americans in consultation with the French Provisional Government.

It was also agreed that the French Provisional Government should be invited to become a member of the Allied Control Council for Germany.

V. REPARATION

The following protocol has been approved:

Protocol

On the Talks Between the Heads of Three Governments at the Crimean Conference on the Question of the German Reparations in Kind

۱. Germany must pay in kind for the losses caused by her to the Allied nations in the course of the war. Reparations are to be received in the first instance by those countries which have borne the main burden of the war, have suffered the heaviest losses and have organized victory over the enemy.

۲. Reparation in kind is to be exacted from Germany in three following forms:

(a) Removals within two years from the surrender of Germany or the cessation of organized resistance from the national wealth of Germany located on the territory of Germany herself as well as outside her territory (equipment, machine tools, ships, rolling stock, German investments abroad, shares of industrial, transport and other enterprises in Germany, etc.), these removals to be carried out chiefly for the purpose of destroying the war potential of Germany.
(b) Annual deliveries of goods from current production for a period to be fixed.
(c) Use of German labor.

۳. For the working out on the above principles of a detailed plan for exaction of reparation from Germany an Allied reparation commission will be set up in Moscow. It will consist of three representatives – one from the Union of Soviet Socialist Republics, one from the United Kingdom and one from the United States of America.

۴. With regard to the fixing of the total sum of the reparation as well as the distribution of it among the countries which suffered from the German aggression, the Soviet and American delegations agreed as follows:

“The Moscow reparation commission should take in its initial studies as a basis for discussion the suggestion of the Soviet Government that the total sum of the reparation in accordance with the points (a) and (b) of the Paragraph 2 should be 22 billion dollars and that 50 per cent should go to the Union of Soviet Socialist Republics.”

The British delegation was of the opinion that, pending consideration of the reparation question by the Moscow reparation commission, no figures of reparation should be mentioned.

The above Soviet-American proposal has been passed to the Moscow reparation commission as one of the proposals to be considered by the commission.

VI. MAJOR WAR CRIMINALS

The conference agreed that the question of the major war criminals should be the subject of inquiry by the three Foreign Secretaries for report in due course after the close of the conference.

[Begin second section published Feb. 13, 1945.]

VII. POLAND

The following declaration on Poland was agreed by the conference:

“A new situation has been created in Poland as a result of her complete liberation by the Red Army. This calls for the establishment of a Polish Provisional Government which can be more broadly based than was possible before the recent liberation of the western part of Poland. The Provisional Government which is now functioning in Poland should therefore be reorganized on a broader democratic basis with the inclusion of democratic leaders from Poland itself and from Poles abroad. This new Government should then be called the Polish Provisional Government of National Unity.

“M. Molotov, Mr. Harriman and Sir A. Clark Kerr are authorized as a commission to consult in the first instance in Moscow with members of the present Provisional Government and with other Polish democratic leaders from within Poland and from abroad, with a view to the reorganization of the present Government along the above lines. This Polish Provisional Government of National Unity shall be pledged to the holding of free and unfettered elections as soon as possible on the basis of universal suffrage and secret ballot. In these elections all democratic and anti-Nazi parties shall have the right to take part and to put forward candidates.

“When a Polish Provisional of Government National Unity has been properly formed in conformity with the above, the Government of the U.S.S.R., which now maintains diplomatic relations with the present Provisional Government of Poland, and the Government of the United Kingdom and the Government of the United States of America will establish diplomatic relations with the new Polish Provisional Government National Unity, and will exchange Ambassadors by whose reports the respective Governments will be kept informed about the situation in Poland.

“The three heads of Government consider that the eastern frontier of Poland should follow the Curzon Line with digressions from it in some regions of five to eight kilometers in favor of Poland. They recognize that Poland must receive substantial accessions in territory in the north and west. They feel that the opinion of the new Polish Provisional Government of National Unity should be sought in due course of the extent of these accessions and that the final delimitation of the western frontier of Poland should thereafter await the peace conference.”

VIII. YUGOSLAVIA

It was agreed to recommend to Marshal Tito and to Dr. Ivan Subasitch:

(a) That the Tito-Subasitch agreement should immediately be put into effect and a new government formed on the basis of the agreement.
(b) That as soon as the new Government has been formed it should declare:

(I) That the Anti-Fascist Assembly of the National Liberation (AVNOJ) will be extended to include members of the last Yugoslav Skupstina who have not compromised themselves by collaboration with the enemy, thus forming a body to be known as a temporary Parliament and
(II) That legislative acts passed by the Anti-Fascist Assembly of the National Liberation (AVNOJ) will be subject to subsequent ratification by a Constituent Assembly; and that this statement should be published in the communiqué of the conference.

IX. ITALO-YOGOSLAV FRONTIER – ITALO-AUSTRIAN FRONTIER

Notes on these subjects were put in by the British delegation and the American and Soviet delegations agreed to consider them and give their views later.

X. YUGOSLAV-BULGARIAN RELATIONS

There was an exchange of views between the Foreign Secretaries on the question of the desirability of a Yugoslav-Bulgarian pact of alliance. The question at issue was whether a state still under an armistice regime could be allowed to enter into a treaty with another state. Mr. Eden suggested that the Bulgarian and Yugoslav Governments should be informed that this could not be approved. Mr. Stettinius suggested that the British and American Ambassadors should discuss the matter further with Mr. Molotov in Moscow. Mr. Molotov agreed with the proposal of Mr. Stettinius.

XI. SOUTHEASTERN EUROPE

The British delegation put in notes for the consideration of their colleagues on the following subjects:

(a) The Control Commission in Bulgaria.
(b) Greek claims upon Bulgaria, more particularly with reference to reparations.
(c) Oil equipment in Rumania.

XII. IRAN

Mr. Eden, Mr. Stettinius and Mr. Molotov exchanged views on the situation in Iran. It was agreed that this matter should be pursued through the diplomatic channel.

[Begin third section published Feb. 13, 1945.]

XIII. MEETINGS OF THE THREE FOREIGN SECRETARIES

The conference agreed that permanent machinery should be set up for consultation between the three Foreign Secretaries; they should meet as often as necessary, probably about every three or four months.

These meetings will be held in rotation in the three capitals, the first meeting being held in London.

[End third section published Feb. 13, 1945.]

XIV. THE MONTREAUX CONVENTION AND THE STRAITS

It was agreed that at the next meeting of the three Foreign Secretaries to be held in London, they should consider proposals which it was understood the Soviet Government would put forward in relation to the Montreaux Convention, and report to their Governments. The Turkish Government should be informed at the appropriate moment.

The forgoing protocol was approved and signed by the three Foreign Secretaries at the Crimean Conference Feb. 11, 1945.

E. R. Stettinius Jr.
M. Molotov
Anthony Eden

AGREEMENT REGARDING JAPAN

The leaders of the three great powers – the Soviet Union, the United States of America and Great Britain – have agreed that in two or three months after Germany has surrendered and the war in Europe is terminated, the Soviet Union shall enter into war against Japan on the side of the Allies on condition that:

۱. The status quo in Outer Mongolia (the Mongolian People’s Republic) shall be preserved.
۲. The former rights of Russia violated by the treacherous attack of Japan in 1904 shall be restored, viz.:
(a) The southern part of Sakhalin as well as the islands adjacent to it shall be returned to the Soviet Union;
(b) The commercial port of Dairen shall be internationalized, the pre-eminent interests of the Soviet Union in this port being safeguarded, and the lease of Port Arthur as a naval base of the U.S.S.R. restored;
(c) The Chinese-Eastern Railroad and the South Manchurian Railroad, which provide an outlet to Dairen, shall be jointly operated by the establishment of a joint Soviet-Chinese company, it being understood that the pre-eminent interests of the Soviet Union shall be safeguarded and that China shall retain sovereignty in Manchuria;
۳. The Kurile Islands shall be handed over to the Soviet Union.

It is understood that the agreement concerning Outer Mongolia and the ports and railroads referred to above will require concurrence of Generalissimo Chiang Kai-shek. The President will take measures in order to maintain this concurrence on advice from Marshal Stalin.

The heads of the three great powers have agreed that these claims of the Soviet Union shall be unquestionably fulfilled after Japan has been defeated.

For its part, the Soviet Union expresses it readiness to conclude with the National Government of China a pact of friendship and alliance between the U.S.S.R. and China in order to render assistance to China with its armed forces for the purpose of liberating China from the Japanese yoke.

Joseph Stalin
Franklin D. Roosevelt
Winston S. Churchill

February 11, 1945.