در اول مرداد به تصویب مجلس شورای ملی رسیده و در نهم مرداد ۱۳۰۹ به صحه ملوکانه موشح گردیده است
ماده ۱ – اشخاصی که دارای دیپلم لیسانس حقوق از مدارس داخله یا خارجه بوده و واجد شرایط اول از ماده اول قانون استخدام قضات باشند ممکن است به خدمت قضائی قبول شده و یا تحصیل جواز وکالت نمایند. این اشخاص در صورتی که محل ماموریت آنها در خارج از مرکز باشد با رتبه ۲ قضائی و هر گاه در مرکز باشد با رتبه یک قضائی استخدام خواهند شد. رتبه ۲ در صورتی برای اشخاص فوق باقی خواهد ماند که یک سال در خارج از مرکز اشتغال به خدمت داشته باشند.
[جمله «یا تحصیل جواز وکالت» از ماده فوق، به موجب ماده ۵۵ قانون وکالت مصوب ۱۳۱۴/۰۶/۲۰ حذف شده است.]
ماده ۲- در هر حوزه صلح یا بدایتی که بقدر لزوم وکلا مجاز در آنجا مقیم نباشند وزارت عدلیه میتواند مطابق نظامنامه مخصوص از داوطلبان شغل وکالت امتحان نموده اجازه وکالت بدهد. این قبیل اشخاص فقط در نقاطی که مطابق نظامنامه مذکور در فوق معین میشود حق وکالت خواهند داشت.
ماده ۳- این قانون از اول شهریورماه ۱۳۰۹ به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
چون بموجب قانون مصوب ۲۸ فروردین‌ماه ۱۳۰۹ وزیر عدلیه مجاز است کلیه لوایح قانونی را که به مجلس شورای ملی پیشنهاد می‌نماید پس از تصویب کمسیون قوانین عدلیه بموقع اجرا گذارده و پس از آزمایش آنها در عمل نواقصی را که در ضمن جریان ممکن است معلوم شود رفع و قوانین مزبوره را تکمیل نموده ثانیاً برای تصویب به مجلس شورای ملی پیشنهاد نماید علیهذا (قانون راجع بلیسانسیه‌های حقوق و وکلاء) مشتمل بر ۳ ماده که در تاریخ اول مردادماه یکهزار و سیصد و نه شمسی به تصویب کمیسیون قوانین عدلیه مجلس شورای ملی رسیده قابل اجرا است.
رییس مجلس شورای ملی – دادگر
دیدگاه شما