ماده ۱ – کلیه صاحبان حرف و مشاغل آزاد (کسانی که در استخدام کارفرما نبوده و در مقابل کار حقوق یا دستمزد از کارفرما دریافت نمی‌کنند) مانند افراد صنفی و بازرگانان و اشخاص حقیقی صاحب صنعت و بهره‌برداران معادن به استثنای گروههایی که مقررات خاص در این مورد دارند مشمول این آیین‌نامه می‌باشند.
ماده ۲ – میزان حق بیمه مشمولین این آیین‌نامه برای تمام موارد مذکور در ماده ۳ قانون تأمین اجتماعی به مأخذ ۳۰% درآمدهایی است که طبق ماده ۳۱ قانون مذکور توسط شورای عالی تأمین اجتماعی برای هر حرفه یا طبقه تعیین می‌گردد.
تبصره ۱ – مشمولین این آیین‌نامه می‌توانند منحصراً استفاده از موارد مذکور در بندهای الف و ب ماده ۳ قانون تأمین اجتماعی را درخواست نمایند در این صورت نرخ حق بیمه معادل ۹% درآمدهای مذکور در این ماده خواهد بود.
تبصره ۲ – حق بیمه مقرر برای سایر موارد مذکور در ماده ۳ قانون تأمین اجتماعی به مأخذ ۲۱% درآمدهای پیش‌بینی شده در این ماده محاسبه خواهد شد.
ماده ۳ – تغییر گروه درآمد هر بیمه شده در یک شغل به یک گروه دیگر در صورت درخواست وی و موافقت صندوق تأمین اجتماعی هر سه سال یک بار میسر خواهد بود.
تبصره – درآمدهای ماهانه موضوع ماده ۲ این آیین‌نامه متناسب با تغییر شاخص هزینه زندگی بنا به پیشنهاد صندوق تأمین اجتماعی و تأیید شورای عالی تأمین اجتماعی و تصویب هیأت وزیران قابل تغییر خواهد بود.
ماده ۴ – شخص بیمه شده مسئول پرداخت تمام حق بیمه متعلقه می‌باشد و موظف است در موعد مقرر در قانون تأمین اجتماعی و یا به ترتیبی که از طرف صندوق تأمین اجتماعی تعیین می‌شود پرداخت نماید. در صورت عدم پرداخت به ترتیب مقرر در قانون تأمین اجتماعی نسبت به وصول آن اقدام خواهد شد و در هر حال استفاده بیمه شده از مزایای مقرر منوط به پرداخت حق بیمه خواهد بود.
آیین‌نامه فوق مشتمل بر چهار ماده و سه تبصره به استناد تبصره ۳ ماده ۴ قانون تأمین اجتماعی پس از تصویب کمیسیونهای بهداری و بهزیستی و امور اقتصادی و دارایی مجلس شورای ملی در جلسات روزهای شنبه و دوشنبه ۱۴ و ۲۳ آبان ماه ۲۵۳۶ به ترتیب در جلسات روز سه شنبه بیست و هفتم دی ماه و روز چهارشنبه پنجم بهمن ماه دو هزار و پانصد و سی و شش شاهنشاهی به تصویب کمیسیونهای بهداری و بهزیستی و امور اقتصادی و دارایی مجلس سنا رسید.
رییس مجلس سنا – جعفر شریف‌امامی
دیدگاه شما