هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۸۹/۵/۲۴ بنا به پیشنهاد شماره ۳۸۱۹۲/۰۲۰ مورخ ۲۸/۱۰/۱۳۸۷ وزارت جهاد کشاورزی و به استناد اصل یکصد و سی و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و در اجرای ماده واحده قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون سازمان ملل متحد برای بیابان‌زدایی در کشورهایی که به طور جدی با خشکسالی و یا بیابان زایی مواجه می‌باشند (به ویژه در آفریقا) – مصوب ۱۳۷۵ – “آیین‌نامه تشکیل کارگروه ملی بیابان‌زدایی” را به شرح زیر تصویب نمود:
آیین‌نامه تشکیل کارگروه ملی بیابان‌زدایی
ماده ۱– اصطلاحات مندرج در این آیین‌نامه در معانی مشروح مربوط به کار می روند:
الف – کنوانسیون: کنوانسیون سازمان ملل متحد برای بیابان‌زدایی در کشورهایی که به طور جدی با خشکسالی و یا بیابان‌زایی مواجه می‌باشند – به ویژه در آفریقا – که در کنفرانس زمین در ریودوژانیرو برزیل مطرح و در اکتبر سال ۱۹۹۴ به امضای اعضای متعاهد در پاریس رسید، هدف این معاهده بیابان‌زدایی در کشورهایی که به طور جدی با خشکسالی و یا بیابان زایی مواجه می‌باشند – به ویژه در آفریقا از طریق همکاریهای بین‌المللی در چهارچوب یک رویه جامع و همسو، برنامه عمل قرن بیست و یکم می‌باشد.
ب – کنفرانس اعضاء: کنفرانس اعضای متعاهد بالاترین مرجع تشکیلاتی کنوانسیون و مرکب از کلیه کشورهای عضو می‌باشد و جلسات آن هر دو سال یک بار تشکیل می‌شود.
پ – برنامه عمل ملی: سندی است که براساس ضوابط ماده (۱۰) کنوانسیون تنظیم و در آن ضمن شناسایی عوامل موثر بیابان زایی، راهبردهای مناسب و مبتنی بر مشارکت دولت، جوامع محلی و بهره‌برداران از زمین و نیز اولویت دادن به روش های پیشگیری و همچنین تعیین نقش کلیه دست اندرکاران و ذینفعان، به منظور بیابان‌زدایی و کاهش اثرات خشکسالی تدوین می‌شود.
ت – تعهدات: تعهدات اعضای متأثر از بیابان زایی براساس مواد (۴) تا (۲۰
) کنوانسیون به استثنای ماده (۶) که ناظر بر تعهدات کشورهای توسعه یافته است.
ث – مقابله با بیابان زایی: فعالیتهایی که بخشی از توسعه جامع سرزمین در مناطق خشک، نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب در راستای توسعه پایدار را در بر گرفته و هدف آن عبارت است از:
۱- جلوگیری و یا کاهش تخریب سرزمین.
۲- احیاء زمین هایی که اندکی تخریب شده.
۳- احیای زمین هایی که اندکی بیابانی شده.
ماده ۲- [اصلاحی ۱۳۸۹/۹/۷]
به منظور اجرای تعهدات موضوع مواد (۴)
تا (۲۰
) کنوانسیون (به استثنای تعهدات موضوع ماده (۶)) کارگروه ملی بیابان‌زدایی با ترکیب ذیل تشکیل می‌شود:
۱- وزیر جهاد کشاورزی (رئیس کارگروه) که با حکم رئیس جمهور منصوب می‌شود.
۲- وزیر کشور یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۳- وزیر نیرو یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۴- وزیر نفت یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۵- وزیر امور خارجه یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۶- وزیر علوم، تحقیقات و فناوری یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۷- وزیر دفاع و پشتیبانی نیرو های مسلح یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۸- وزیر صنایع و معادن یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۹- وزیر آموزش و پرورش یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۱۰- وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۱۱- وزیر راه و ترابری یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون وزیر.
۱۲- یک نفر از نمایندگان عضو کمیسیونهای کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس شورای اسلامی (در صورت معرفی) به عنوان ناظر.
۱۳- رؤسای سازمان های حفاظت محیط زیست، میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و یا نمایندگان تام الاختیار آنها در سطح معاون سازمان.
۱۴-
معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور و یا نماینده تام الاختیار وی در سطح معاون.
۱۵- رییس سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور.
۱۶- یک نفر از اساتید، محققان و صاحب نظران با تأیید اعضای کارگروه.
۱۷- یک نفر از نمایندگان سازمانهای مردم نهاد با تائید اعضای کارگروه.
۱۸- نماینده ایران نزد کنوانسیون (مرجع ملی) که با حکم رئیس کارگروه و با هماهنگی وزارت امور خارجه تعیین می‌شود و مسئولیت دبیرخانه کارگروه را عهده دار می‌باشد ( بدون حق رأی).
۱۹- نماینده سایر دستگاه‌ها حسب مورد با تشخیص رئیس کارگروه (با حق رأی).
۲۰- معاون علمی و فناوری رییس جمهور
تبصره ۱– مصوبات کارگروه که با رعایت قوانین و مقررات مربوط به تصویب اکثریت اعضای حاضر در جلسه می رسد، لازم الاجرا است. در صورت تساوی آرا موافق و مخالف، رأی رییس کارگروه ملاک عمل خواهد بود.
تبصره ۲– رییس کارگروه موظف است نتایج اقدامات انجام شده در اجرای تعهدات و اقدامات برای بیابان‌زدایی دستگاه‌های عضو را در پایان هر سال به رئیس جمهور گزارش نماید.
ماده ۳– وظایف کارگروه به شرح زیر تعیین می‌شود:
۱- تعیین سیاست ها و برنامه‌های مرتبط با اهداف و اصول کنوانسیون (موضوع مواد (۲) و (۳) کنوانسیون).
۲- برنامه‌ریزی به منظور تقویت جایگاه دولت جمهوری اسلامی ایران از طریق همکاری های زیرمنطقه‌ای، منطقه‌ای و بین‌المللی در امر بیابان‌زدایی.
۳-
برقراری ارتباط منظم و موثر با کشورها و دبیرخانه کنوانسیون و نیز سازمانهای بین‌المللی مرتبط برای تبادل اطلاعات و تجربیات و نیز اجرای راهکارهای تأمین منابع مالی در اجرای تعهدات.
۴- تدوین سیاست های آموزشی، تحقیقاتی، اطلاع رسانی، ظرفیت سازی و آگاهی عمومی مرتبط با بیابان‌زدایی در سطح ملی.
۵- تدوین برنامه عمل ملی از طریق هماهنگی و تنظیم سیاست های بین بخشی و نظارت بر اجرای آن.
۶- برنامه‌ریزی و هماهنگی برای هم افزائی با سایر کنوانسیونهای زیست محیطی به ویژه کنوانسیونهای تغییرات اقلیم و تنوع زیستی.
۷- سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی و تنظیم پیش نویس مصوبات مورد نیاز به منظور اجرایی شدن تعهدات ناشی از الحاق به کنوانسیون.
۸- تعیین نقش و مأموریت های دستگاه‌های اجرایی در جهت ایفای تعهدات.
تبصره – کارگروه می‌تواند به منظور انجام وظایف خود نسبت به تشکیل کارگروه های تخصصی اقدام نماید.
ماده ۴– محل دبیرخانه در وزارت جهاد کشاورزی (سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور) مستقر می‌باشد. شرح وظایف و مسئولیت های دبیرخانه و کارکنان آن به تصویب کارگروه خواهد رسید. کارکنان دبیرخانه از بین کارمندان وزارت جهاد کشاورزی و یا سایر دستگاه‌های عضو کارگروه (با استفاده از مأموریت یا انتقال) انتخاب خواهند شد.
ماده ۵– معاونت برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رییس جمهور اعتبارات لازم برای اجرای تکالیف تعیین شده در این آیین‌نامه را در لوایح بودجه سنواتی پیش‌بینی می‌نماید.
محمدرضا رحیمی
معاون اول رییس جمهور
دیدگاه شما