[سخنرانی در شورای آمریکاییان-ایرانیان، واشنگتن، ۱۷ مارچ ۲۰۰۰]
«… اما این زمینه مشترک گاهی تحت تأثیر عوامل دیگری متزلزل شده است. در سال ۱۹۵۳، ایالات متحده نقش مهمی در سازماندهی سرنگونی نخستوزیر محبوب ایران، محمد مصدق ایفا کرد.
دولت آیزنهاور معتقد بود که اقداماتش به دلایل استراتژیک توجیهپذیر است؛ اما این کودتا به وضوح یک عقبگرد برای توسعه سیاسی ایران بود. اکنون بهراحتی میتوان دریافت که چرا بسیاری از ایرانیان همچنان از این مداخله آمریکا در امور داخلیشان ناخشنودند.
علاوه بر این، در طول یکچهارم قرن بعد، ایالات متحده و غرب به طور مستمر از رژیم شاه حمایت کردند. اگرچه حکومت شاه در توسعه اقتصادی کشور گامهای مهمی برداشت، اما این حکومت بهشدت مخالفان سیاسی را سرکوب میکرد.
همانطور که رئیسجمهور کلینتون گفته است، ایالات متحده باید سهم منصفانهای از مسئولیت مشکلاتی که در روابط ایران و آمریکا پدید آمده است، بپذیرد. حتی در سالهای اخیر نیز برخی جنبههای سیاست آمریکا در قبال عراق در جریان درگیری این کشور با ایران، اکنون بهطور تأسفباری کوتهبینانه به نظر میرسد، بهویژه با توجه به تجربههای بعدی ما با صدام حسین.
با این حال، ما نیز فهرست شکایات خودمان را داریم و این شکایات جدی هستند…»
«… But that common ground has sometimes been shaken by other factors. In 1953 the United States played a significant role in orchestrating the overthrow of Iran’s popular Prime Minister, Mohammed Mossadegh.
The Eisenhower Administration believed its actions were justified for strategic reasons; but the coup was clearly a setback for Iran’s political development. And it is easy to see now why many Iranians continue to resent this intervention by America in their internal affairs.
Moreover, during the next quarter century, the United States and the West gave sustained backing to the Shah’s regime. Although it did much to develop the country economically, the Shah’s government also brutally repressed political dissent.
As President Clinton has said, the United States must bear its fair share of responsibility for the problems that have arisen in U.S.-Iranian relations. Even in more recent years, aspects of U.S. policy towards Iraq, during its conflict with Iran appear now to have been regrettably shortsighted, especially in light our subsequent experiences with Saddam Hussein.
However, we have our own list of grievances, and they are serious…»